[Bokmålsdelen er oversatt av
den mer etablerte og dyktige oversetteren Torleif
Sjøgren-Erichsen]
«Og du går deg ikke
vill eller drikker deg full eller noe sånt?» spurte Petronella.
Rob Kvensomhelst så fornærmet ut. «Me
går oss aldri vill!» sa han. «Me veit alltid
kor me er! Det er berre nokre gongar at me kanskje ikkje er sikre på kor
alt anna er, men det er’kje vår feil at alle moglege andre går seg vill! Skrellingar
går seg aldri vill!»
«Hva med å drikke seg full?» sa Petronella og slepte Roland mot fyret.
«Me har
aldri gått oss vill i heile vårt liv! Ikkje sant det
er slik det er, karar?» sa Rob
Kvensomhelst. Skrellingene mumlet forbitret sitt
samtykke. «Orda ’gå seg vill’ og ’Skrellingar’ høyrer ikkje til i same setning!»
«Men bli fulle, da?» sa Petronella igjen og
«Det å gå seg vill er noko som hender andre!» erklærte Rob
Kvensomhelst. «Eg har lyst til å verkeleg
understreke det poenget!»
«Vel, det burde jo heller ikke være
noe å drikke i et fyr,» sa Petronella. Hun lo. «Hvis
ikke dere drakk lampeoljen, og ingen ville våge å gjøre det!»
Blåtrollene
ble plutselig tause.
«Kva
skulle det vere, då?» sa Skrulle-Willy langsomt og
forsiktig. «Skulle det vere det me
fann i ei slags stor flaskegreie?»
«Med den lisje
hovudskallen og daudningmerkjet
på?» sa Rob Kvensomhelst.
«Ja, antagelig, og det er
skrekkelige saker,» sa Petronella. «Dere ville blitt
fryktelig syke hvis dere drakk det.»
«Verkeleg?»
sa Rob Kvensomhelst
tankefullt. «Det er ... grådig ... interessant. Kva
slag sjuke ville det vere liksom?»
«Jeg tror dere sannsynligvis ville
dødd,» sa Petronella.
«Me er allereie daude,» sa Rob Kvensomhelst.
«Vel, så ville dere blitt veldig,
veldig syke, da,» sa Petronella. Hun sendte ham et
strengt blikk. «Dessuten er det ildsfarlig. Enda godt at dere ikke har drukket
det ...»
Skrulle-Willy rapet høyt. Det luktet
sterkt av parafin.
«Jau,» sa
han.
Petronella
gikk og hentet Steingrim. Bak henne hørte hun dempet hvisking idet blåtrollene samlet seg i en klynge.
«Eg sa at den lisje daudningskallen på flaska
var eit teikn på at me ikkje skulle røre ho!»
«Store-Jan sa at skallen var eit teikn på at det var sterke
saker! Og det har gått litt for langt, veit du, viss folk skal late slike saker
slengje rundt omkring på plassar
der sjølv dei uskuldege er so uheldige at dei sparkar ned døra og bøyer stengjene
tilside og fjernar den store kjettingen frå skåpet og plukkar av låsen og
drikk heile greia!»
«Kva tyder
ildsfarleg?»
«Det tyder at det
tek fyr!»
«OK, OK, ikkje få panikk! Ikkje noko raping, og ingen av dykk har å pisse nokon stad i nærleiken av open eld, OK? Og te dykk naturleg!»
Petronella
smilte for seg selv. Blåtroll så ut til å være en
seiglivet rase. Kanskje det at du trodde at du allerede var død, gjorde deg
immun.
[…]
«Hvordan kom dere unna den digre bølgen?» spurte hun.
«Pytt, me kjem oss alltid fort fram,» sa Rob Kvensomhelst. «Og det var eit solid fyrhus. Vatnet steig rimeleg
mykje.»
«Eit par haiar var involvert, slike ting,» sa Ikkje-so-stor-som-Middels-Store-Jokk-men-større-enn-Lisje-Jokk-Jokk.
«Åh, jau, eit par haislaskar,» sa Rob Kvensomhelst og trakk på
skuldrene. «Og ein av dei
der blekksprutane –»
«Det var ein
kjempeblekksprut,» sa skalden William.
«Jau, men
han vart ganske snart kebab,» sa Skrulle-Willy.